Writing “on” someone from the heart is as exciting as writing “to” someone, for me… And this is “on” and “to” a dark pretty fairy…. Fairies need not always be with wings, wearing a flowing gown with stars twinkling in their eyes… A fairy can be a Nerd Bookworm, with shining light on an almost rectangular pair of spectacles, wearing a full hand cotton salwar…


PC: The fairy

A fairy’s dimensions need not always be limited. My dark fairy is extremely, too lean and has an unusually lengthy smile. Her hands don’t hold a wand to do a magic. A paint brush does it instead… And down here is the “magic” of “miracle”…..

For theists, apart from God and for atheists, apart from air, nothing else could be Omnipresent. At least, definitely not a human being. But her “magic” broke the rule and made me a “miracle”…. I am her “Miss. Omnipresent” and she is my “Mrs. Omnipresent” now…. :P.


A hint of proposal, a recognition and request responded with the weirdest proposal and that followed by a positive reply and instant marriage within 32 minutes.. But, the depth of our togetherness actually has to wait till our 40th year of birth to be measured… Because, that is when I can prove that a fairy need not always be in her teens, but also in her 40s…. These years will be the documentation of her approved trust on me and the acknowledgement signed by her with a forever love…


And she is someone who dared to come into my loneliness so soon and adapted to my stupidity and anger and still loves me and being loved by me…

Rahman’s music played without volume is such a pity… Same way is being invisible and omnipresent. She saw my omnipresence visibly and also gave a certificate… I was everywhere in the college for her…. Now, her magic is in every page of my books.. And this shiny dark nerd bookworm fairy is now… In my life…. We have a long fairy tale to live… And now we are….



Social media may either be a treasury of good or treachery of bad. From this usual statement is a live example narration which we don’t get to receive often. One of the nice things for me to pick was “Firaaq”… Gratitudes to one of my sweet sister who has been the source…


“Firaaq” which means separation in Hindi is a directorial debut of actor Nandita Das. Suddenly some day, when I was reading “The Hindu’s Friday Review”, I noticed the female artists being mentioned as “actor” instead of “actress”. Later there was an answer to my confusion that the female artists hate to be discriminated with gender based words and prefer to be called as “actors”. Though, after that all female artists were addressed as “actor”, it would’ve been the initiative of few. And, I could guess Nandita Das was one of those initiatives.

The movie starts with a claim “A work of fiction…. Based on a thousand true stories….” And the common base holding the thousand true stories is the “2002 Gujarat Riots”. Obviously, with a controversial base, this movie has faced the threats for release, but finally it was released and won some International Awards and surprisingly two national awards. The movie could be felt more like a combination of short films focusing on same situation in different people’s lives. The very first frame into the story starts skipping our emotions in a bloody carousel. Dead bodies continuing to be piled up together in a pit skips our emotion from pitying the dead to scaring for the alive and unborn. The attempt of Nasser to attack the dead body of a Hindu woman depicts the difference between the emotional crimes and the deliberate blood thirst, intolerant crimes.

And the movie moves inside to the reasoning of the emotions. A couple with an infant find their house burnt. A Hindu fundamentalist in argument on phone to save his brother from a rape case, where his wife Aarti gets unusual “day”mare phobias of Muslim women who had long back banged her door for refuge. And that woman is obviously forced to be a dumb helpless maid machine in that house. She punishes herself with hot oil on her hands for her helplessness. The maximum help she could do was to feed a little Muslim boy who has been orphaned by the riots. But, he runs away from the house witnessing a domestic violence on Aarti. And that domestic violence was a result of her exercising the right to expression against her brother-in-law.

The most piteous of all would be the situation where a person doesn’t even know he is in danger and keeps trusting that he will get back the large Hindu-Muslim crowd for the music lessons at his home and who doesn’t even know that a sacred Islamic shrine was destroyed in intolerance.

An inter-religious, Hindu-Muslim couple on the verge of all arrangements to flee not only to save their lives but also to be out of trouble to their Hindu business partner. The Muslim man’s situation sharply shows that misinterpretation or a hidden nature of a name could save one’s life. Also, the riot has made a “man” to fear for his “virginity”, because to find out Muslim men, they will be stripped to see if the front portion of their penis is cut, which Muslims do in a tradition called “Sunnath”. At the same time, there is also the pain of not exposing the surname.

And according to any fundamentalists, “a big heart” is only regarding “money” and not on the context of tolerance and humanity. A low donation to a temple function is a narrow heart whereas, torching a community in such a large landscape, raping the women just because they don’t belong to the majority religion is “justice”.

None of the human-minded human beings can react when the little boy says “They removed my aunt’s dress and killed her. But they didn’t do that to my uncle”.

Nor there is a valid response for the domestic violence on Aarti when Aarti’s brother-in-law, a bloody thief and rapist comments on a Muslim woman’s grief of her daughter being dishonoured, as “How can people with no honour be dishonoured?” to which Aarti opens her mouth to question  “So.. Do you have honour…?” A rapist speaks about other’s honour and that is what the culture of this nation has fixed to be “right”. That is why she was beaten up by her husband as a result of which the little boy ran.

And the little infant whose parents’ house was burnt is a fatherless child now. But, the movie has touched a wave in showing few tolerant Hindus silently helping the Muslims against the intolerant devils.

The climax is where everyone takes up a turn to attempt boldness in their personal life and feeling “good”. It is a big decision shown in a simple, melodious way, yet there are assured struggles for each. Still, the “decision” is what matters to be an initiative to face the struggles. After all, “boldness” is not so underpaid to end just with a “decision”.

விரக்தி வடியும் முன்….

“கல் தோன்றி மண் தோன்றி கடல் தோன்றும் முன்னாலே உண்டான காதல் அதிசயம்….” என்று ரகுமானின் இசைப்பின்னணியில் மனதைப் புதுப்பித்து ஒலிக்கும் ஓர் பாடலின் வரி… அவ்வரியின் கவனமெல்லாம், மனிதத்தை இன்றும் வாழ வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஓர் உணர்வின் பக்கம் நம் கவனத்தைத் திருப்புவது தான்…. ஆம்…. நாம் அனுமானிக்க முடியாத ஒரு ஆதி தான் காதல் எனும் உணர்வு…. ஆனால், அவ்வுணர்வுக்கே அடிப்படையான சில உணர்வுகளை நாம் உளவியல் பாட ஒப்புவித்தலுடன் சுலபமாய் கடந்து விடுகிறோம்….. உளவியலின் படி மகிழ்ச்சி, பயம், அருவருப்பு, கோபம், துக்கம் ஆகிய ஐந்தும் முதன்மையான மனித உணர்வுகள்… “Inside Out” என்னும் ஓர் ஆங்கில animation திரைப்படம், இந்த அனைத்து உணர்வுகளின் பங்கீட்டு விளையாட்டுகளை மிக அழகாகக் காட்சிப்படுத்தி இருக்கும்…. நம்முடைய ஒவ்வொரு செயல்பாட்டிற்கும் உணர்ச்சி மேலாண்மை தான் அடிப்படை என்பதை 1 ½ மணி நேரத்தில் காட்டும் படம்…. ஆனால், கோபத்திற்கும் அருவருப்பிற்குமான பங்களிப்பை வில்லத்தனமாகவே சித்தரித்திருப்பது மனதை நெருடுகிறது… குறிப்பாக, கோபம் என்ற உணர்வு இல்லையேல், உலக வரலாற்றில் எந்த போராட்டமும் புரட்சியும் நிகழ்ந்திருக்காது… அடிமைத்தனத்தின் தளைகள் துருப்பிடித்து இறுகி இருக்கும்…. ஆனால், இறுதியில் துக்கத்தின் இன்றியமையாத பங்கை எடுத்துரைத்ததில் சிறந்துவிட்டது இப்படம்…. சோகம் என்பது பெரும்பாலும் எதிர்மறை உணர்வாகப் பார்க்கப்பட்டாலும், அதனுள் இருந்தே மகிழ்ச்சிக்கான மகிமையும் உண்மையான அர்த்தமும் ஒளியேற்றப்படுகிறது. சோகத்தின் நீர்மைக்குள் மூழ்கும் போது தான், கண்ணீர் மேலெழுந்து சிந்துகிறது…. கண்ணீரைக் கைப்பிடிக்கவும் வழியற்றவுடன், விரக்தி கண்ணீரின் வறட்சியின் மீது பரவுகிறது. அச்சமய தாகத்தில், யாரேனும் மெல்லிய புன்னகையுடன் ஒரு “Hello” சொன்னால்…?? வயிற்றில் பாலென்ன…. ஜிகர்தண்டாவே வார்த்தது போல் மனம் சில்லேன்றாகும்….!!!! “Hello”வைத் தொடர்ந்து, ஒரு மென்மையான மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஏதோ ஒரு நற்செய்தியின் இயல்பில் இருக்கும்… தோழமையுடன் பகிரப்படும் பேச்செல்லாம், நம்மை புகழ்வது போல் புளகாங்கிதம் அடைய வைக்கும்… உண்மையாகவே புகழ்ந்து விட்டாலோ, ராட்சத பலூன் ஒன்றில் தொங்கிக் கொண்டு வானிற்கும் பூமிக்கும் இடையே லேசாய் பயணிக்கும் உணர்வு தீண்டி, கொஞ்சம் காற்றடித்து நம் கேசத்தை வருடிக் கொடுக்கும்… அத்தகைய உணர்ச்சி சுரப்பில் தான், நம்முடைய அன்பும் பணிவும் மிக நேர்மையாய் வெளிப்படும்…. தொலைபேசியின் மூலம் இதற்கான தீர்வாய் ஒரு மனிதக் குரலும் செவியும் கிட்டினாலும் கூட, இயந்திரத்தன்மை தாண்டிய ஓர் மனிதக் கூறு மேலோங்கும்…. அன்பின் வழி பரவும் பகிர்தலும், மிக்க கண்ணியமாய் கடந்து போகும்….

எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் வலைப்பக்கத்தில் படித்த அவருடைய ஒரு அனுபவமே இதனை எழுதத் தூண்டியது. வெயிலோடு விளையாடியவர்களுக்கு குளிர் காலங்கள் எல்லாம் குத்தீட்டி போன்று குடைந்து கொண்டே இருக்கும்…. இந்த மல்லாங்கிணத்தானுக்கும் அத்தகைய ஒரு நிலை தான்… இதில், இரு கரங்களையும் காவு வாங்கும் சளி வேறு பிடித்துத் தொலைத்து, என்றென்றும் ரசிக்கும்படியான ரயில் பயணத்தைக் கூட களவாடப் பார்த்திருக்கிறது… நல்ல வேளையாய், விரக்தியின் விளிம்பு வரை உருக்கி வழிக்க Welding Machine போல வந்தார் “வெங்கட்” என்ற வாசகர்… எஸ்.ரா-வைக் கண்ட உற்சாகத்தில் அவர் பேசத் தொடங்க, உற்சாகம் இரட்டிப்பாகி நம் எழுத்தாளரை மீட்டெடுத்தது மட்டுமல்லாமல், “நன்றி வெங்கட்” என்ற தலைப்பில் ஓர் அனுபவக் கட்டுரைக்கும் வித்தெழுத்தாய் அமைந்திருக்கிறது… வாசகர்கள் இல்லாமல் தான் இல்லை என்பதை எழுத்தாளர்கள் உணர்ந்தே இருந்தாலும், ஒரு வாசகன் வழி ஒவ்வொரு வாசகனுக்கான தேடலைத் துவக்கி இருக்கிறது விரக்தியை உடைத்த உற்சாகம்…. வாசகரைப் பெரிதாய் மதிக்காத சில எழுத்தாளர்கள் கூட….. அல்லது பிறரை துச்சமாக நினைக்கும் எவரும் கூட, சோகத்தின் பிடியில் சிக்கி இருக்கையில், தன்னை மீட்கும் சிறு உயிருக்கும் மனதார மதிப்பளிக்கக் கற்றுக்கொள்கின்றனர்….

எனவே, உங்கள் சோகம் கரையும் முன்…. விரக்தி உடையும் முன்….. உங்கள் மதிப்பீட்டுப் பட்டியலில், கீழ் தளத்தில் இருக்கும் அதிகபட்ச நபர்களிடம் உரையாடி விடுங்கள்… உறுதியாகட்டும் அந்த உறவுகள்…. J




“Wow..!. Beautiful..!” Isn’t it..? The instant exclamation on the sight of this picture would be “What a lovely butterfly…!!!” or similar. Of course.. It’s refreshing and rejoicing to see butterflies… Probably, it is the only insect that is loved widely by everyone…. And, obviously, this one is really really lovely…. But, do you think it is “lively”…?? Yes, it appears “lively” but it is not “alive”…

The butterfly is a deceased one… I realised it only after testing it with a touch… Before that, I had this same illusional prejudice… I had the same shock reaction that you are having right now… But, on the hopefully positive side, it has left a message… And that message is right on the top, in bigger font and in caps… Just like this butterfly are loads of human beings… I swear I didn’t mean the negative way…. Like… Nobody can be trusted and so on… I just wish to focus the positive and grief stricken sides of people…

Many people we come across in life show a huge length of variation between the appearance they show and the reality inside them…. Not every person we see smiling is a happy person. Starting from our parents till our colleagues, everyone owns a mask. A daddy who comes home at night with hand full of presents and lips full of smiles may actually have been embarrassed at the office for some reason. A host at a house we visit, besides her bright greetings would probably be physically ill and above all, she might be feeling weary that there is no one to look after her. A newly wedded bride, apart from all the excitements, deep inside is missing her home. A sales representative, who accepted your ignorance with a smile, is probably an MBA graduate who has stuck in this job. The most humorous person in your friends circle is an orphan. And many more….

Some people we meet, don’t even show up a smile sometimes… A grief-stricken face they put up… And, there is more even in that… For them, it is the maximum they could do because just a thin layer inside, their emotions are fighting to overcome a major disaster in their life. It is possible that they have lost the only hope in their life or maybe they are abandoned by the person they trusted the most. Or worse, the source of their primary talent or livelihood is torched.

In these contexts, if we come across a person with love failure, the common reaction has now become sarcasm. Because, it has become something common and those affected are the ones blamed. It might be more common these days, but, that doesn’t make the pain any lesser intense.  This eastern society is used to looking down upon people with love failures. But, they are the strongest people coming up in life. Overcoming the thoughts of suicide and forgetting a person who has given memories, is never an easy task. They are the ones facing double challenge. People are looked down upon by this society for falling in love, which means they are looked down upon their quality of decision making and choosing their life partner. Here, making a choice on own is turned down to be a taboo.

There are more of misinterpretations. Like, a boy who cried is judged to be a coward and a girl who doesn’t cry is judged to be arrogant. People who respond with rage are branded “unfit” to the society. An unmarried adult is certified to be “sexually” deficient. (A society being pride of its culture has its culture confined in “sex”). Lots of etceteras.

But these might not be as the way they are judged. The fact is that no one else except the person themselves can judge or change certain qualities of them. One such quality could be what we judged from the outside.

Organizational Behavior says, people have to wear masks to hide or manage the emotions situationally. Psychology says, inject the situational emotions genuinely. But, the truth is, neither a masked nor an injected emotion defines the actual person. The commands of these subjects may be necessarily useful at workplaces, in a trade. But, this society demands the same in personal life too, leaving no human being to stay true. At last, it ends up in larger bunch of fake human beings and the helpless genuine minorities are considered “Abnormal”. It would even be good if they just stop with a consideration, but steps ahead, these “abnormal” people are adversely attacked with commentaries. And, they always forget the essence of the title.

Dear Society,

Before you comment on any person, remember to be aware of their age. Because, they have that many years of history in their life, in which any point would have made them behave that way.



நேற்றைய தலைப்புச் செய்தி… மரணம்

img-20161030-wa00101எல்லாம் தொழில்நுட்பத்திற்குள் அடங்கிவிட்ட இக்காலத்தில், கைபேசியின் முகத்தில் தான் தினம் விழிக்க நேரிடுகிறது. வாட்ஸ் அப்பிற்குள் நுழைந்தவுடன் பெரும்பாலும் அறிவுபூர்வமான தகவல்களை வழங்கும் குழுக்களில் உறுப்பினராக இருப்பதால், அதில் அதிக நேரம் செலவிடுபவள் நான். ஆனால், நேற்று ஒரு குழுவில் வந்திறங்கியது ஓர் துயர மடல்… கோவை பூ.சா.கோ. கலை அறிவியல் கல்லூரியின் ஊடகத் துறைத் தலைவர் முனைவர்.சந்திரசேகரன் இயற்கை எய்திவிட்டார் என்பதே அந்த மடலின் செய்தி. முதலில் இருந்தது அவருடைய புகைப்படம். அதற்கு கீழே இந்த செய்தி. புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் அவர் சமீபத்தில் ஏதாவது சாதித்திருப்பார் என்றும் அதற்கான பாராட்டு செய்தி தான் கீழுள்ளது என்றும் எண்ணினேன். ஆனால், அவர் உடல் சாந்தி அடைந்தது என்று அறிந்ததும், அதிர்ச்சியும் துயரமும் ஒரு சேர வந்து ஒட்டிகொண்டது. எனக்கு அம்மனிதர் மிகுந்த பரிட்சையமோ நெருக்கமோ இல்லாவிட்டாலும், கல்லூரியில் அவரை காண நேர்ந்திருக்கிறது. இரு முறை அவரிடம் சிறிது பேசியும் இருக்கிறேன். அவ்வளவு தான் எனக்கு அவருடனான உறவு. ஆனாலும், இந்த செய்தியை அறிந்து வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு அவரை மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கையில்….

வயோதிகம் வெளி தெரியும் தோற்றம் தான்… ஆனால், அந்த வயோதிகத்தை மீறிய ஒரு புத்துணர்வுடன் தான் எப்பொழுதும் இருப்பார். அவர் வழுக்கைத் தலையின் மீதமிருந்த நரைகளிடமிருந்து நம் கவனத்தைச் சிதறச் செய்யும் ஓர் இளமை அவருள் பொதிந்து இருக்கும். மாணவர்களிடத்து, எந்த ஒரு சிறு உரையாடலிலும் ஒரு உற்சாகமும் மென்மையும் அக்கறையும் கலந்தே இருப்பதை நான் அனுபவித்து, மறந்து, இப்பொழுது மீண்டும் உணர்கிறேன். ஏதேனும் ஒரு மாணவரை அவர் கடுமையாக திட்டினார் என்றால், இந்த துயரச் செய்தியை போல், அதையும் ஒரு செய்தியாய் வெளியிடும் அளவிற்கு, கடுமையைக் கையில் எடுக்காதவர். மென்மையான கேள்விகள், கண்டிப்பு, அறிவுரை என மாணவ மாணவியரை பெயரன், பெயர்த்தி போல பாவித்து அன்பும் அக்கறையும் செலுத்திய மனிதர் இன்று நம்மிடையே இல்லை.

இக்கடைசி வரியை தட்டச்சு செய்யும் பொழுது மனம் உள்ளூர குத்தி வலிக்கத் தான் செய்கிறது. அதனைக் காட்டிலும் பெரிய வலி, அவர் இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொள்ள இயலாமல், கையாலாகாத்தனமாய் இங்கு இந்தப் பலகையை தட்டிக் கொண்டிருப்பது. கோவையில் இருந்திருந்தால் நிச்சயம் அவருடைய இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொண்டிருப்பேன். அவர் ஆன்மா சாந்தி அடையட்டும். ஆனால், கோவையிலிருந்து வெகு தொலைவு தள்ளி இருக்கும் ஒரு கட்டிலின் மீது அமர்ந்து கொண்டிருக்கும் என்னுடைய ஆன்மா நேற்று முழுதும் சாந்தி அடையவில்லை.

பின் குறிப்பு: என் புகைப்படக் கருவியைத் தொடும் பொழுதும் அவர் நினைவு வந்து உறுத்துவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. ஊடகத் துறைத் தலைவர் ஆயிற்றே…. L


And Blipp.. Blip… Blp…Bp…pp…p…. The lights of the fireworks have finally faded…. Still, I can hear yet more bursts at the 11th hour despite the rule of time limit as 10th hour of Diwali night. And hope that fades soon and stops. Colourful dresses, multi-flavoured savouries, noisy and bright crackers, celebrity shows, new movies etc… And yet another Diwali is successfully celebrated. And what other things have happened successfully….??

In the fresh blissful or blissless morning of this Diwali, there was orange, red, yellow hue on sky. But, were there any birds…?? Even if there were, no bird would have stayed at a place. A flying bird today is not a sign of happiness or migration or freedom. That was a sign of “atrocity” or “trouble” or a “chase”. Yesterday, while I was having my afternoon nap, so peacefully immersed in a moderate dream, my brain suddenly reacted to a stimulus and that was the sound of a cracker. Penetrating the walls and door of my room, deep into my sleep, a cracker can reach my ears and disturb my brain. And I am a human being, large enough to tolerate it. But, what about the fragile birds…? The insects….?? The bees…?? Did we know that the sound of crackers could not only scare but even kill all these creatures..?? Those little creatures’ hearts are prone to attacks by the cracker sounds. But, is this information going to make any difference…?? We all are very well aware that these crackers are not manufactured by machines but manually. And within those manual workers are little children who have a heavy absenteeism record at school for this work.  And the workers are not professionals who are carefully advanced in chemicals handling. They are the unskilled and uneducated workers who are not even provided with a pair of gloves. This job has never missed a year without providing jobs to fire service people. There is always an annually recurring fire accident. And then.. Here comes something we learnt in the middle school. Types of Pollution: Air pollution, Water pollution, Land Pollution, Noise Pollution. Your bright, colourful crackers contribute to all of these. Air pollution and noise pollution is obvious. Regarding the land and water pollution, I would like to reveal that even the production wastage is not wasted and it contributes its part to the remaining pollutions.

I just don’t get the point. Diwali was celebrated during the Krishna Avatar period. Krishna Avatar was during 2000 BC. Definitely, the celebration would have included the cloths, sweets, dishes, lamps etc. And the TV shows have now become unavoidable as it is a part of routine. But, where did the crackers emerge from. Or to be more specific, “when” did they emerge…?? Definitely there would not have been crackers those times. So, when did it come and why…?? Is it to kill the fragile creatures…?? To spoil children’s education and torch human lives…?? To damage the environment…?? Well…. Diwali is celebrated on the event of assassination of one person, Naragasura by Lord Krishna for he troubled the human lives (this background of the festival need not necessarily be true). But, who would come to kill every one of us who burst crackers and creates troubles to the birds and insect species…? And when will that happen…?? And when that happens, what will that day be called…?? How will those species celebrate it…??

Well, we don’t even bother about human lives, what difference is the birds’ life going to make….?? But when birds, insects, species are endangered, we are in grave danger. Now it bothers right…??

Anyways, this Diwali, we have all successfully reduced yet some more sustainability of the planet and of our future generations. Still, concentrating on the couples, who don’t have a child on their first wedding anniversary.



dscn1157We could have heard such an annoyed voice uttering the above statement. Unfortunately, it’s because that now-a-days, the “To-do list” never consists of components called breakfast, lunch, dinner, nap etc. Even if it has, that’s the exceptional part which can skip strict adherence. And from those deviations are these statements projected. Another common statement in analogy with this would be regarding the balances among various tasks. Whether the person may be a working employee or a home maker, the work-life balance is a common issue. After all, for a home maker, the responsibility of the family is a “work” and the responsibility of themselves is their “life”. But, sadly, that is not the way it is considered. Anyways, the “regrets” -wise it is matched on the contexts.

These regretful statements… Are they really true as much as their frustration appears to be….?? Is the meaning of the sentence the real cause of the effect….?? Oh Come on… Now I’m not getting into even more boring and frustrating lessons of “Time Management”… ( That’s what you thought I was about to say. Right…?? )  This is something else anyway….

In the analysis of things like these, if we stick on just to managerial theories, concepts and solutions, then we are actually missing out the element.

The problems need to be focused based on Social sciences too. Being more of a sociologist or psychologist helps better in figuring out.

Most of the people showing this frustration, have actually made up an artificial cause that which they mention. Primarily, “I don’t even have time to eat”. This is not about they have no time. But it’s about they “don’t want” that time and they actually like the “no time”. For their liking, it’s just simply they skip the job of the time or pull up some other job to fill up that time. So, they can be called a “hard working person”, a “workaholic” or whatever nice words can describe a human’s sacrifice over their own personal needs. People find it happy when they are branded as a person capable of sacrificing.

At the end of this paragraph, if I were a reader.. Yes, I would have reacted the same way you want to react now. A commentary of abuse about these people runs in our mind after knowing this. But, why should that be valid…?? It definitely need not be..

Because, those thoughts of those people is something right. The intention is actually reasonable and noble. Why? Because, they try to give us what they want.

Usually, don’t we people think that people who sacrifice things are actually worthy people….?? Is it not true that, only people who are always found to be busy are given a broader recognition….?? So, it has become the case that if someone wants to be recognized or even respected for their work, they have to sacrifice something… Or at least appear to sacrifice, artificially. Only then the person is recognized, their job is respected…. Increment, promotion, appreciation, felicitation all happens… And so they are obliged to create such an image by force.

And this indicates that….


So, why isn’t that we can’t change these artificial projections…??

It’s not going to cost us to give a word of appreciation to any work which has just been perfectly done. It’s not time consuming to recognize your colleague. It’s not that the boss should be the only person to do it. Recognition is recognition, no matter, from whom it comes. Just recognize, appreciate and thank. Just an execution of every single work deserves an appreciation or recognition. Sacrifice is not necessarily the qualification for it. It’s okay even if it’s for no reason. There’s at least a reason that it would make someone happy and will prevent them from deliberately skipping their meals….:)


ஒரு கூழாங்கல்லின் காதல்

அவள் அமைதியாய் ஆர்ப்பரித்துப்

பரவிய வழித் தடத்தின் ஓரம்

ஓர் தனிமைக் கூட்டத்தில் நான்….

நளினமான ஓட்டத்தின் நெளிவுகளில்

அவளின் ஓரணுவேனும் என் சரீரத்தோடு

பகிர ஏக்கத்துடன் எச்சில் விழுங்கி

வழுக்குகிறேன் அவள் லாவகத்தையும் ரசித்தபடி….

நதியவள் நீச்சலின் நடுவே நகரும்

தோணியின் துருவக்காதலின் ஓர் கனவு

கரை சேர்கையில் கரைந்ததே….!!!

கலப்படத்தில் களவுபோன….

எங்கள் காதலைப் போல….

பொக்லைனில் கருவருந்த….

அவள் கற்பைப் போல…

விண்ணுக்கனுப்பிய விண்ணப்பமெல்லாம்

விருத்திக்கான வித்தின்றி வீழ்ந்ததும்,

தளர்ந்தோடிப் பின்வாங்கியவள் முன்னே

நான் பிணம் போல் பிதற்றிக்கொண்டே….

அவள் தழுவலின்றி நிர்வாணத்தைத்

தகித்தும் தவித்தும் கொண்டே….

ஐப்பசியின் அக்னி நட்சத்திரத்தில்….

உள்ளிழுத்த அவள் ஈரத்தைக்

காத்துக்கொண்டே காத்திருக்கிறேன் கரையில்….


காதலுடன் கூழாங்கல்….


img_20150228_063355அடுக்கடுக்காய் தன் உடலை உள்ளிழுத்துக்கொண்டே செல்லும் ஓர் மலைப்பிரதேசம்….. ஒய்யாரமாய் சாய்ந்து நின்ற இளம்பெண்ணின் சிற்றிடையாய் அம்மலை உச்சி…. மெல்லிடையின் கரடு முரடான பாறைச் சருமத்தின் நடுவே எழும்பி நின்ற திலகமாய் ஹெத்தை அம்மனின் கிரீட கோபுரம்…. ஆலய வாசலே அடைக்கலமென அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது அந்நிகழ்வு….
அமிலமும் நஞ்சும் இயற்பியலும் வேதியியலுமாய் கலந்துவிட்ட குளத்தின் அதிகமற்ற ஆழத்திலிருந்து எட்டிப் பார்த்தே துர்நாற்றம் கலக்கிறது ஓர் பழமைவாத மீன் கூட்டம்… வயோதிகம் கடந்து, நிமிர்ந்தும் தளர்ந்தும் நீள்கின்ற கிளைகளினூடே அலகுகள் ஒருக்களித்து இமை கொட்டாமல் காத்திருக்கிறது “பறவை”யாளர்கள் கூட்டம் ஒன்று….
சபை வட்டத்தின் நட்டத்தில் ஒரு பறவை… அவ்வட்டத்திற்குள் கலையின் விடை தேடி வட்டமடிக்கும் ஓர் பறவை… புள்ளினக் கூட்டமெல்லாம் மரத்தோடு ஒட்டி நின்று கலை வினாத்தாளில் சுழன்றடிக்க…. பொதுமைக்குள் தனித்து, நீள் அடர் கூந்தல் சுமந்து திரிகிறது இரு சிறகு…. சிறகுகளுக்கிடையில் கனத்துக் கொண்டிருக்கும் கூந்தலின் நீலமெல்லாம் “அவள்” அன்பின் பரப்பு… அடர்த்தியெல்லாம் “அவள்” காதலின் ஆழம்… பட்சிகளின் சுற்றளவுக்குள் மீட்சியைத் தேடி போராடுகிறது இரு உயிர்…
கூந்தலுடைய “அவர்”….. கந்தலிடையே “அவள்”….
முப்பரிமாணப் போராட்டத்தின் முடிவில், காற்றில் அலைபாய்கிறது கூந்தல்…. வெறிச்சோடியது சுற்று நிலம்…. நிலத்தில் சிலையென மண்டியிட்டது “அவள்” சிரம்….
“அவள்” உணரக் காத்திருக்கும் “அவர்” அருகாமை, பிற கலைஞர்களுடன் தொலைவை நோக்கி அந்த ஹட்டிக்குள் பயணித்துக் கொண்டிருப்பதை “அவள்” அறிய விரும்பவில்லை….
சீமையே கூடி நின்ற ஹட்டிகளில் சுய நினைவிழந்த கொண்டாட்டங்கள்…. இசையும் நடனமும் மரக்குடுவைகள் வீற்றிருந்த நெருப்பைப் போல் நளினமாய் நெளிய, அடுத்த அரை நூற்றாண்டின் மனிதத்தை வேரறுக்க ஒரு மூலிகை மது சீறிக் கொண்டிருந்தது…. மதுவின் மூலப்பொருளாய் சாதிய வீரியம்….
சிறகு முளைத்த அந்நீர் நாடோடிகள், கலைக் காற்றின் மடியில் தலை சாய்க்க, “அவர்” மட்டும் மதுவின் நெடியிலும் அன்பின் அடியிலும் திசை மாறிக்கொண்டே தனித்திருக்கையில், தச தசாப்தம் கடந்த மதுக்குடுவையின் ஈரப்பதம் காற்றில் கலந்து வந்து கட்டி இழுக்க, இனவெறியின் போதைக்கு பலியானார் “அவர்”….
“அவர்” அருந்திய மதுவின் சாபத்தில், அலைபாய்ந்த அன்பின் கூந்தல் கற்களாகி, புவியீர்ப்பு விசையிடம் தோற்று “அவள்” தாழ்ந்த சிரம் மேல் கொட்டிச் சிதறியது…. அம்மதுவின் அமிலம் அவள் இதயக்கூட்டையும் கரைத்து நொறுக்கியது….
விழித்தெழுந்த “அவள்” குருதி சொட்ட சொட்ட, அன்பின் கற்களை அள்ளி அள்ளி, ஹெத்தை அம்மன் சன்னதியில் சாபவிமோட்சனம் வேண்டி சமர்ப்பிக்கிறாள்…. ஓட்டத்தில் குலுங்கும் கற்களின் சலங்கை ஒலியும், இதயத்துகள்களின் சிதில ஒலியும் ஒன்றிணைந்ததில், “எது ஒலி அதிகம்…???” எனும் குழப்பம் இறுதியில் மேலோங்கியது….
ஓடிய கால்கள் சக்கரங்களாக, உடலின் பாகங்கள் தேர் வடிவாக. இதயக்கூட்டின் மனம் மட்டும் இரு கூறாய்ப் பிளந்து, அவலட்சணத் தேவதை உருவெடுத்து நிற்கிறது…
கலைத் தேவதை கலைஞனைச் செலுத்தும் தேரோட்டியாய்…. காதல் தேவதை இடைமறிக்கும் தடைக்கல்லாய்….
கலையை நோக்கி வாதிடும் கலைஞனின் ஆவலை, காதல் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளக் கெஞ்சி மன்றாடி மறிக்கிறாள்….
இருதலைக்கொள்ளி தேர் நகர நகர, காதலின் இழுப்புகள் சுகமான வலியில் வழி காட்டுகின்றன….
கிளை கிளையாய் கிழிந்த பாதைகளின் புள்ளியில் தடுக்கி நிற்கிறது அவ்வாகனம்…. ஒவ்வொரு கலைஞனுக்கும் நிறைவாய் பயணம் தொடர ஒரு பாதை… தேர் விட்டிறங்கிய கலைஞனுக்கோ தேர்ச் சக்கரங்களின் திசையில் ஒரு ஆவல்… சக்கரங்கள் மீண்டும் பாதங்களாக… உடல் முழுதாய் மீண்டெழ… மனதைத் தேடுகிறது மதி….
பின்தொடர்ந்த காதல் தேவதை விட்டு விலக, கலைத் தேவதை ஸ்தம்பித்து நிற்க, உடைந்துவிட்ட இதயத்தின் உடைசல் வழி இரண்டும் வீணாய் வழிந்தோட, வழி தேட முயற்சிக்கிறாள் “அவள்”….
கலையின் வழியே ஒரு பரந்த நிலம்… காதலின் வழியே சிறு “துவாரம்”…. ஆயினும், அத்துவாரம் வழியே சிறு ஒளியின் துளி ஜீவன்…
“அவள்”, ஒளியின் வழி “அவரை” நோக்கி முட்டிக்கொண்டு பயணித்து, கற்களின் சாபம் நீக்கி அகல் விளக்காய் தூண்டி உயிர்ப்பிக்கலாம்…. அல்லது…. காதல் மனதை அவ்விடமே விட்டு எதிர்த் திசையில் கலைப் பயணத்தில் கால் பதித்து துவாரத்திற்குப் பின் இனக் கூத்தாடும் ஒரு சமூகத்தோடு, தன் கற்குவியலின் சாபத்தையும் சேர்த்து, ஒளியின் ஜீவனை தீப்பந்தமாய் வளர்த்து எரித்தும் விடலாம்…
இருவழிப் பாதையின் நடுக்கோட்டு வறட்சியில், கண்ணீரின் ஈரம் தோய்ந்த கந்தலால் துடைக்கிறாள் “அவள்”…. வறட்சியின் ஈரம் காய்வதற்குள் வந்திறங்குகிறது ஒரு பெருமழை…. அம்மழை அணைக்கப் போவது அகல் விளக்கையா…??? தீப்பந்தத்தின் அக்னியையா….???

The unknown wellknown

On any background, even the simplest black and white or any shade of dullness, patching up a bright hue on it, kicks the excitement engine of human mind…. And what kind of a brightness is that…..???

A pure white shade…. Embosed with a upper round and lower horizontal magnetic scarlet and the whole structure topped and bottomed with a colorful confusion….

What might that be….???

Of course, it is my blog name…. :D…. Joker :-D……

The above description is all we know about a joker… A joker is a funny “thing” that laughs and makes us laugh… A clown or joker is the stress reliever for adults and a sitter for babies…. A joker is just incredibly funny, colorful, playful, joyous, energetic and even stupid…. This is all we know about a joker…. But that doesn’t mean “A Joker” is well known….

And hence, this is an article of the unknown about the well known….


A joker is just not funny…. He/She has a serious responsibility to fulfill at the present background….

A joker may be colorful… But his/her life lacks one color, “Green”, the color of money….

The rags that wear those colors are not their “costume”….. But their “Clothing”….

A joker appears to be playful…. But they might have probably missed all the games of their childhood….

A joker of course, has to be joyous in front of your eyes…. But deep inside their heart, there lies a stock of sorrows you are not even introduced to….

A joker is active and energetic during performance…. But they and their families have actually missed their breakfast and not sure about the sufficiency of money for lunch…..

A joker is ultimately STUPID…. But he/she is the only person who can criticize all the brilliance in this world without even us knowing that it is a criticism….

The brilliance of a political leader has looted the people…. We can state it… But only they can “Prove” it…

The brilliance of a businessman would have sucked the labor…. We can guess it… But only they can “Show” it…

The brilliance of some anonymous ancestor has created some stupidest stereotypes and chauvinistic traditions…. We can follow it… But only they can “Make you Unfollow it”….

Anyways…. They can prove and show it… But they are not allowed to “Influence” it…

They can “Make you unfollow it”…. But they are not accepted to follow the unfollowing… And so they do not unfollow either…